H παιδική φαντασία στην εξουσία
Πιστή στον δρόμο του παιδικού και εφηβικού θεάτρου της συνειδητοποίησης και «χειραφέτησης» που έχει διαβεί τα τελευταία χρόνια με τις δουλειές της, η «Συντεχνία του Γέλιου» και ο καθοδηγητής της Βασίλης Κουκαλάνι καταλήγουν σήμερα εκεί όπου λίγο πολύ… αρχίσαν όλα.
Ο περίφημος «Μορμόλης» του Ράινερ Χάχφελντ υπήρξε ο πιο χαρακτηριστικός αντιπρόσωπος μιας ολόκληρης γενιάς που σχηματοποιήθηκε γύρω από τις διεκδικήσεις του (γερμανικού) Μάη του ’68 και ακολούθησε τις επιταγές του για την ανάρρηση της φαντασίας σε βασικό συστατικό της οργανωμένης ζωής.
Το έργο που καθιέρωσε τον συγγραφέα του αλλά και το γερμανικό θέατρο GRIPS ανάμεσα στις πιο σημαντικές φωνές ανανέωσης του σύγχρονου θεάτρου για ανήλικους θεατές, εντάσσεται δικαιωματικά σε αυτό που θα λέγαμε «πολιτικό θέατρο». Είναι μια –ακόμη– εκδοχή της παλιάς εκείνης απόπειρας ένταξης του θεάτρου στη διαδικασία διαφωτισμού και ενεργοποίησης, μόνο που αυτή τη φορά το μάθημα ξεκινάει από τα παιδιά και κατευθύνεται στους κηδεμόνες τους.
Στο Σύγχρονο Θέατρο, στη μετάφραση του Παναγιώτη Σκούφη και με τη σκηνοθετική καθοδήγηση των Γιώργου Παλούμπη και Βασίλη Κουκαλάνι, φέρει την αίσθηση γνησιότητας και ταυτότητας – τη σφραγίδα μιας γενικότερης κίνησης που γνωρίζουμε πως θα εκδηλωνόταν σε συνθήκες και καιρούς αγριότερους από τους σημερινούς.
Στο έργο του Χάχφελντ δύο παιδιά αποκτούν κάποιον φανταστικό φίλο, ένα «απλό κουτί», με το οποίο παίζουν και διασκεδάζουν. Κι ωστόσο με το αθώο αυτό τίποτα η φαντασία τους αρχίζει να επεμβαίνει στο παιχνίδι των μεγάλων και αποκτά εκεί απίθανες δυνατότητες. Η αληθινή πλάκα ξεκινάει όταν η μικρή και σκανταλιάρικη έμπνευση των παιδιών φτάνει να διασαλεύσει εκ θεμελίων την κοινωνική και πολιτική τάξη των ενηλίκων, μέχρι του σημείου να ξεγυμνωθεί η αδυναμία και η υποκρισία της.
Η Βασιλική Διαλυνά, η Βάσια Λακουμέντα, ο Φώτης Λαζάρου, ο Θέμος Σκανδάμης, ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και ο Αντώνης Χρήστου ακουμπούν από κοινού το σκηνικό επιχείρημα του ομαδικού παιξίματος. Στην παράσταση ακούγονται τα θρυλικά τραγούδια του Γιάννη Σπανού σε διασκευή του Κώστα Νικολόπουλου.
Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα των Συντακτών, 24/12/2018