Ο Φωκίων, τρόφιμος της χρονιάς στο Άσυλο «ΑΑΨΟΥ» για «Ανιάτως ψεκασθέντες…» κάνει την είσοδο του στη πλατεία για να δώσει διάλεξη ενώπιον του προσωπικού του ασύλου φορώντας άσπρη ποδιά με κόκκινα ρέλια κι αιμάτινα λερώματα. Χασάπης; Εκδορέας; Άτσαλος χειρουργός; Αιμοσταγής νοσοκόμος; Δολοφόνος ή αυτοτραυματισμένος τρόφιμος που καθάριζε πατάτες; Απευθύνεται κατευθείαν στο κοινό ακόμη και προσωπικά- αν τύχει σε γνωστό του- και ξεκινά ένα δίχως ειρμό υπέροχο, παραληρηματικό σλάλομ ανάμεσα σε αναγνωρίσιμες σημαδούρες της ελληνικής ψυχοπαθολογίας, των ‘θεραπόντων’ πολιτικών της, της Ελλάδας τους και της Ελλάδας, μέσα από ιστορικά και προσωπικά βιώματα. Με σπίρτο, αυτοσαρκασμό και χιούμορ, κρυφή ή φανερή φιλοσοφική και μεταφυσική διάθεση, νοστιμάδες της παρέας άξιες αναμετάδοσης, σπινθηροβόλα αξιώματα, μελαγχολικά, σοφιστικέ συμπεράσματα, κάθε τόσο επαναλαμβάνει: «Α να, αυτό θα είναι το θέμα της διάλεξης μου, αν δεν χάσω τον ειρμό…»

Στη κάθε φράση, στο κάθε γύρισμα του λόγου και του… παραλόγου, στη κάθε ένταση, στη κάθε αποφόρτιση, στη κάθε μικρή η μεγάλη ιδέα αυτού του σόου δίχως αρχή- μέση- τέλος, παρόν και δεσπόζον παραμένει το απαράμιλλο ύφος του ηθοποιού Βασίλη Παπαβασιλείου, ο κοφτός τρόπος της εκφοράς του, η ομιλία των ματιών και των βλεμμάτων του, οι μεγάλες κινήσεις των χεριών του με τα δάχτυλα πιανίστα, η μονόπατη περπατησιά λες και στη πλάτη κουβαλά το βάρος όλων των ρόλων που δεν έπαιξε και τους χρωστάει στο σανίδι. Γιατί πριν και πάνω απ’ όλα ο (διανοούμενος, σκηνοθέτης, δάσκαλος, καλλιτεχνικός διευθυντής η και συγγραφέας) Παπαβασιλείου είναι ένας καθαρόαιμος θεατρίνος κι ένας στοχαστής ηθοποιός σε σάρκα μία. Από τους ελάχιστους, που σ’ αφήνει να κρυφοκοιτάξεις στο διάκενο ανάμεσα στη συνείδηση του ρόλου και στον ρόλο του, εκεί όπου μαγειρεύεται η -κατά Μπρεχτ- κριτική στάση του ηθοποιού πάνω στο ρόλο αλλά και -κόντρα στον Μπρέχτ- εκεί όπου γεννιέται η κάθε λογής θεατρική μαγεία.